Praktijkhuis Inspiration

Where dreams become reality...

Mijn naam is Asli Hoek en ik ben, nu ik dit schrijf, 33 zomers jong of oud ;)  (het is maar hoe je het bekijkt)..ofwel ik heb 33 ervaringsjaren. Ik woon in een huisje, samen met mijn liefde Jeffrey en mijn twee prachtige kinderen Odin en Milah. Een gezegend mens dus. 

Dit verhaal gaat over mijn droom, een droom die zich langzaam vormde gedurende en in de jaren na mijn strijd met èn vaak tegen mezelf, een strijd letterlijk op leven en dood.  In mijn vroege tienerjaren kwam ik terecht op een weg die ik nooit had gedacht te bewandelen, maar die toch op mijn “pad” kwam. Een weg die lang, donker en diep was. Waarin ik alle hoop verloor.

Niet alleen in herstel, maar ook in “het leven”. 

Ruim 15 jaar ben ik gevangen geweest in de klauwen van een eetstoornis. Ik vond het doodeng om volwassen te worden en de wijde wereld in te stappen, tegelijkertijd voelde ik een enorme drang om mijn vleugels uit te slaan. Iets wat in mijn Turkse cultuur niet persé vanzelfsprekend is. Ik wist niet  hoe op een gezonde manier om te gaan met verdriet en boosheid.

Controle houden over eten, dat was waar ik in ieder geval SUPER goed in was. Ik haalde er mijn identiteit uit en mijn kracht. Destijds was deze “onderlaag” of de “functies van mijn eetstoornis” zoals je ze ook kunt noemen, voor mij niet zo helder. Dat was ook niet zo gek... Ik ging van ziekenhuis naar kliniek, 9 maanden, 5 of 7 dagen in de week.. Om vervolgens met een keer in de twee weken nazorg of zelfs zonder nazorg weer op straat te staan.  

Herstel?

symptoom behandeling

In de instellingen had ik geleerd dat je in “remissie” kunt komen van een eetstoornis als je je maar goed aan je eetlijst houdt. Eerst eten, dan praten was het motto. Eetlijst op eetlijst volgde.. En vanaf een bepaald BMI (dat volgens de therapeuten hoog genoeg moest zijn, anders was er geen behandeling mogelijk) was het pas mogelijk om een uurtje in de week over de onderliggende oorzaken te praten. Je kunt je voorstellen hoe dat werkt als je na een opname van 9 maanden en het net aan bereiken van dat specifieke BMI je weer op straat staat. Ik kwam uit de klinieken, keer op keer, 10, 15, 20 kilo zwaarder terug. Maar niemand had mij geleerd hoe ik anders met mijn emoties kon omgaan dan door wel of niet te eten. Niemand had mij geleerd dat volwassen worden eigenlijk helemaal niet zo eng is. Dat ik een krachtige vrouw ben die het leven aankan.

Ook was er nergens een plek, zonder gigantische wachtlijst, waar ik terecht kon voor ondersteuning en het pure “zijn”. 

Wat ik wel had geleerd was dat (in mijn ogen) het wel meeviel met mij. En honderden trucjes om af te vallen of niet aan te komen. Ik leerde ook dat eigenlijk nagenoeg niemand herstelt

Ik verloor vriendinnen die ik had gemaakt in de klinieken aan de dodelijke eetstoornis. Niet één, niet twee, nee minstens een hand vol. Ik gleed af naar een hele nare en donkere plek: Als ik dan toch niet zou kunnen herstellen, dat is immers de ervaring die ik opdeed in een tiental ziekenhuizen en klinieken, dan hoefde ik dit oneindige gevecht ook niet meer te voeren. Ik verloor de HOOP. Ik belandde in dwangbehandelingen; werd gedwongen gevoed en vastgebonden. Er werd “over” mij gepraat, ik was het “vervelende” kind dat niet meewerkte en niet wilde eten. Het was een HEL.

 

Hetgeen wat ik zo nodig had, “menselijk contact”, verbinding, oprechtheid, gelijkwaardigheid en transparantie, “samen”, daarvan kreeg ik het tegenovergestelde. 

(On)mogelijk

Ik verloor het vertrouwen in de reguliere zorg, wachttijden, kaders, regels, ketenen (letterlijk en figuurlijk), afstandelijkheid en “uit contact”. Op mijn donkerste dagen hervond ik hier en daar een sprank Inspiratie, door een enkele medewerker die, heel dapper, een stapje verder gingen dan regels en kaders. In contact waren en nabij. Die luisterde en liet “zijn”. Een van die mensen was Lex, hij inspireert en motiveert mij tot op de dag van vandaag nog steeds om mijn dromen te volgen. Gelukkig is hij zeker niet de enige, maar wel één van de weinigen. Ik denk niet dat het een bewuste keuze is als zorgverlener om te verstarren en uit contact te raken, maar het is helaas vaak het gevolg van alle regels en kaders die worden opgelegd. Ik geloof daarom ook, dat met de juiste kennis en inspiratie de meest verstarde medewerker los kan komen. 

Er was een ding dat voor mij al die tijd heel duidelijk was, namelijk; ik wilde niet dood. Ik wilde alleen niet verder leven met het monster genaamd anorexia.  

Mijn strijd met dat monster en mijn lange weg naar herstel heb ik iets heel belangrijks gemist. Contact, verbinding, hoop, geloof in herstel en in eigen kracht. Een plek waar ik kon “zijn”, waar ik kon leren vertrouwen dat ik mijn eigen weg mag lopen. Dat ik zal vallen, maar ook weer mag en kan opstaan. Waar geen kaders gelden als BMI eisen of wachttijden. Een plek van “voor” zorg, na “zorg” en tijdens “zorg”. Een eetstoornis of andere aandoening is niet over als je de behandelkamer uitloopt. Dan begint het “werken” eraan pas. Juist in deze fase miste ik contact, hulp, ervaring, hoop.

Een hulpverlener die NAAST mij liep in plaats van boven mij stond.  

 

En hier kom ik weer terug bij die droom, want dat is wat Praktijkhuis Inspiration wél gaat bieden. Ik heb je in vogelvlucht meegenomen in mijn verhaal, zodat je hopelijk aan het einde hiervan gelooft in mijn droom en deze samen met mij wilt helpen verwezenlijken. Niet voor mij, maar voor al die mensen die hier zo ontzettend veel behoefte aan hebben.

En dat zijn er echt een HELEBOEL...

Aanmelden nieuwsbrief

© 2020 by Praktijkhuis Inspiration

  • Youtube
  • Instagram
  • Facebook
  • Black Twitter Icon
  • Linkedin